«Referendum» na Krymie 2014: głosowanie pod lufami karabinów

Okoliczności «referendum»

Okupacja wojskowa

«Referendum» 16 marca 2014 przeprowadzono 10 dni po rozpoczęciu rosyjskiej operacji wojskowej:

• «Zielone ludziki» (rosyjscy żołnierze bez oznaczeń) kontrolowali kluczowe obiekty
• Parlament Krymu został zajęty przez uzbrojonych ludzi 27 lutego
• Ukraińskie bazy wojskowe zablokowane
• Krymskotatarski Medżlis i proukraińskie organizacje zastraszane

Karta do głosowania bez wyboru

Karta do głosowania zawierała dwie opcje:

1. Przyłączenie do Rosji
2. Przywrócenie Konstytucji Krymu z 1992 roku (która przewidywała faktyczną niezależność)

Nie było opcji zachowania aktualnego statusu — części Ukrainy z autonomią. Obie opcje prowadziły do odłączenia od Ukrainy.

Bez obserwatorów

• OBWE — odmówiła wysłania obserwatorów, nazywając referendum nielegitymicznym
• ONZ — nie uznała
• Zaproszeni «obserwatorzy» — przedstawiciele skrajnie prawicowych europejskich partii (powiązanych z Kremlem) i marginalnych organizacji

Rzeczywiste liczby

Wyciek danych z Rady Prezydenckiej

Kilka tygodni po «referendum» Rada przy Prezydencie FR ds. Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego opublikowała (a następnie szybko usunęła) dane:

• Rzeczywista frekwencja: 30–50% (a nie oficjalne 83%)
• Rzeczywiste poparcie dla przyłączenia do FR: 50–60% (a nie oficjalne 97%)

Czyli nawet według własnych rosyjskich danych — większość mieszkańców Krymu albo nie przyszła głosować, albo głosowała przeciw.

Rezolucja ONZ

27 marca 2014 — Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło Rezolucję 68/262: 100 krajów zagłosowało za integralnością terytorialną Ukrainy, uznając referendum za nielegitymiczne. Jedynie 11 krajów poparło Rosję.

Podsumowanie

«Referendum» na Krymie to nie demokratyczne wyrażenie woli. To imitacja pod lufami karabinów, bez obserwatorów, bez opcji status quo. Nawet własne dane Rosji pokazują, że rzeczywiste poparcie dla aneksji było znacznie niższe od ogłoszonego.